اهواز مرد...!

تو همه زمان نبودی تو نیامدی به شهرم
صبح کارون خودکشی کرد با یه نخ سیگار بهمن
سخت و قدرتمند نخلی که خم آورده به ریشه
مثل بید ناز پرور لرز از تیشه به تیشه
گاه در دستش گرفته نخ به نخ سیگار آتش
گاه میگرید به سرعت در خزان اهواز تا عرش
آه از پاییز شهرم! وضع بی سامان نینداز
هر شبانگاهم به باران هر سحر با خاک اهواز
باز آ باز آ دوباره شهر من نفس ندارد
بعد از آن جنگ مقدس طاقت قفس ندارد
باز آ دیوانه ی من پل رنگی قهر کرده
عشق تو کشته جهانم شهر من را قبر کرده
باز آ برف سفیدم گرچه شهرم را ندیدی
باز آ ماه بلندم تو غمم را آفریدی ...